یک نکته طلایی در روند تولید و پرورش قارچ دکمه ای
برای دیدن این فیلم می تونید به سایت دیتا قارچ مراجعه کنید..
برای دیدن این فیلم می تونید به سایت دیتا قارچ مراجعه کنید..
در طول پرورش معمول قارچ دکمهای، رشد میسلیوم ها، تعداد پریموردیاهای ابتدایی و توسعهی اندام قارچی، همگی تحت تأثیر محتوای رطوبتی کمپوست و لایه فوقانی آن یعنی خاک پوششی، قرار میگیرند.
کیفیت آب، بهعنوان عاملی در تولید بهینه قارچ شناخته شده است اما اطلاعات کمی درباره تأثیر شوری محیط کشت وجود دارد. به نظر میرسد که شوری آب مورد استفاده، یک عامل بزرگ در کاهش تولید باشد و ممکن است به عنوان مسئول کشتهای ناموفق که در مزارع تولید تجاری قارچ رخدادهاند، شناخته شود.
غلظت معمولی Co2 در هوا ۰/۳% معادل ppm ۳۰۰ است. میکروارگانیسم های موجود در کمپوست و خاک پوشششی و خود میسیلیوم های در حال رشد، Co2 لازم را تولید میکنند و نیازی به تولید Co2 توسط ما نمیباشد ولی میزان Co2در هر مرحله باید کنترل شود.
در مرحله ریسه دوانی قارچ دکمه ای غلظت Co2 ppm۵۰۰۰ -۱۰۰۰۰ در بستر کشت پیشنهاد شده است. برخی معتقد هستند این میزان نباید از ppm ۲۰۰۰۰ بیشتر شود. تا زمانی که میسیلیوم ها رشد رویشی دارند غلظت Co2 بین ۵۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰ ppm متغیر است. وجود گاز Co2 برای رشد میسیلیوم ها ضروری است زیرا میسیلیوم ها از Co2 بهعنوان منبع کربن برای رشد خود استفاده میکنند.
معمولاً در مراحل رشد رویشی قارچ دکمهای، هوای تازه به میزان کمی لازم است و با ورود به فاز زایشی جهت تولید اندام بارده قارچ نیاز به هوای تازه بیشتری است. اصولاً با جریان یافتن هوا، فرایند تبخیر از سطح بستر صورت گرفته و در صورتی که جریان هوا به صورت یکنواخت نباشد برخی از بسترها بیشتر از بقیه خشک می شوند.
برای ورود میسیلیوم ها از فاز رویشی به زایشی غلظت Co2 باید کم شود. معمولاً در مرحله هوادهی با کاهش دما با یک تهویه مناسب که با ورود هوای تازه همراه است، غلظت Co2 را به ۸۰۰ تا ۱۲۰۰ppm میرسانند و اجازه نمیدهند که غلظت Co2 از ۱۵۰۰ ppm بالاتر برود.
درواقع با ورود هوای تازه اکسیژن وارد و Co2 را از دریچه خروجی تحت فشار مثبت خارج میکنند. در این حالت Co2 با هوای تازه مخلوط شده و تحت فشار مثبت به سمت دریچههای خروجی رفته و درنهایت از سالن خارج میشود. در این راستا هوای گرم هم با Co2 خارج میشود. هوای گرم با هوای سرد جابجا میشود و گردش هوا به وجود میآید. در طول گردش و جابجایی هوا توصیهشده است که سرعت هوا در بالای سطح بستر ۱۰-۱۵ سانتیمتر بر ثانیه باشد. اطمینان حاصل شود که گردش هوا بر قفسههای مرکزی در ردیفهای وسط هم انجام گیرد. در واقعطراحی قفسه بندی سالن پرورش باید به نحوی صورت گیرد که گردش هوا را دچار مشکل نکند. در نظر گرفتن دو راهرو در کنار و یک راهرو در وسط با عرض مناسب منطقی است.
ادامه مطلب تو سایت دیتا قارچ موجوده ....
روشهای مختلفی جهت کشت مطلوب در پرورش قارچ دکمهای وجود دارد ازجمله کشت جعبهای، کیسهای و قفسهای را میتوان نام برد. هرکدام از این روشها، معایب و محاسن خاص خود را دارد ولی بهطور کلی باید از لحاظ اقتصادی مقرون بهصرفه باشد، هوا بهخوبی در آن جریان داشته باشد و شرایط تخمیر در آن صورت نگیرد.
در این مقاله معایب و محاسن هر روش ذکرشده و با توجه به آنها میتوان به انتخاب یک روش پرورش قارچ دکمهای متناسب با امکانات و هزینههای موجود رسید.
کیسههایی که برای پرورش قارچ دکمه ای استفاده میشوند، معمولاً از جنس پلیاتیلن هستند و معمولاً دارای سوراخهایی هستند و اگر سوراخ نداشتند باید اطراف کیسهها را سوراخ کرد و مانع از تخمیر بیهوازی شد. دقت شود در این سیستم بههیچعنوان تهکیسهها سوراخ نشوند، زیرا آب انتهای کیسهها به طبقات زیری چکیده میشود. اگر کیسهای تهویه کافی نداشته باشد بوی ترشی مشخصی از آن کیسه استشمام میشود. قطر دهانه کیسهها حدود ۳۵ سانتیمتر و ارتفاع آن هم ۳۵-۴۰ سانتیمتر میباشد. در هر کیسه معمولاً میزان ۱۲ کیلوگرم کمپوست قرار میگیرد. میزان کمپوست درون کیسهها اهمیت چندانی ندارد نکتهی مهم کنترل درجه حرارت در همهی قسمتهای درون کیسه و حتی مرکز آن میباشد بنابراین برای تنظیم دما در همهی قسمتهای کمپوست، اگر قطر کیسه کم باشد میتوان ارتفاع کمپوست بیشتری در آن قرار داد و اگر قطر کیسه بیشتر بود ارتفاع کمپوست درون کیسه را کمتر میگیرند.
سیستم کیسهای هزینه کمتری نسبت به سیستمهای جعبهای و قفسهای دارد و برای واحدهای کوچکتر و واحدهایی که امکان ضدعفونی با بخار برای سالنهایشان وجود ندارد، این سیستم مناسب میباشد. امکان کنترل آفات و بیماریها در این روش وجود دارد به نحوی که با تشخیص سریع کیسههای آلوده، درب کیسهها را بسته و بهراحتی از سالن دور میشود. این روش تقریباً منسوخ شده و دیگر استفاده نمیشود.
منبع عکس: http://www.ecolagro.in/Images/slider/Mushroom3.jpg
http://vikasmushrooms.com/wp-content/uploads/2013/09/button_mushrooms1.jpg :منبع عکس
از جعبههای چوبی یا پلاستیکی برای کشت قارچ استفاده میشود. جهت جلوگیری از سرایت آلودگی از چوب جعبهها به کمپوست، کف جعبهها را یک لایه پلاستیک پهن میکنند. در این سیستم اگر از جعبههای پلاستیکی میوه که دارای منافذ زیادی جهت تهویه مناسب میباشد، موفقیت بیشتر خواهد بود. فقط مشکل تمیز کردن جعبههای استفاده شده وجود دارد. در روش سیستم جعبهای میتوان از اتاقهای مجزایی برای رشد میسیلیوم در بستر و خاک و میوه دهی استفاده کرد.
منبع عکس: http://www.mushroomadventures.com/Images/media/Experiments/mushroom-experiment-pennstate.jpg
https://files.shroomery.org/files/04-31/098614224-DSC00789.jpg: منبع عکس
قفسه ها از جنس آلومینیوم ساخته میشوند ولی به دلیل گرانی از لولههای گالوانیزه استفاده میشود. ساخت قفسههای استیل پرهزینه است ولی بادوام و اصولی میباشد. سیمکشی جهت نگهداری کمپوست باسیمهای گالوانیزه ۲/۵ انجام میگیرد. ابعاد قفسهها ۶۵ × ۱۴۰ سانتیمتر یا ۶۵ × ۱۶۰ در نظر می گیرند که طرز قرارگیری یک بلوک کمپوست با ابعاد ۴۰×۶۰ بسته به ابعاد قفسه ها متفاوت خواهد شد. تعداد طبقه ها بسته به سالن از ۱ تا ۶ متغیر است. معمولاً فاصله دو طبقه از همدیگر ۸۰-۷۰ سانتی متر (جهت تهویه مطلوب این فاصله مناسب است)، فاصله آخرین طبقه از سقف اگر سقف عایق بود ۷۰-۸۰ سانتی متر و اگر عایق نبود تا یک متر و فاصله طبقه اول تا زمین ۱۵-۲۰ سانتی متر جهت گردش هوا و شستشوی راحتتر در نظر می گیرند. بهطورکلی فاصله قفسهها تا دیوار ۹۰-۸۰ سانتیمتر و فاصله راهرو بین قفسهها ۱۵۰-۱۲۰ سانتیمتر در نظر می گیرند. عرض قفسهها حدود ۱۵۰ سانتیمتر تا از هر دو طرف دسترسی به سطح بستر وجود داشته باشد. در ابتدای این سالنها درب ورودی و در انتهای آن درب خروجی جهت تخلیه سالن وجود دارد.
در اطراف قفسهها باید فضای کافی برای افراد برداشت کننده و تبادل مناسب هوا وجود داشته باشد. در برخی از کشورها برای جلوگیری از افزایش کار کارگران، قوانینی در مورد عرض قفسهها و فاصله بین آنها وجود دارد تا کارگران در هنگام برداشت با مشکل روبرو نشوند. درواقع قارچ چینها باید قارچها را در دید خود داشته باشند و برای جابجا نمودن آنها نیازی به تکان دادن و فشردن قارچها و یا سکو نباشد. همچنین در مورد نژادهای متداول قارچ، وجود ارتفاع بیشتر بین قفسهها بهتر است زیر تهویه هوا بهخوبی انجام میگیرد و کنترل شرایط محیطی نیز بهتر صورت میگیرد.
در سیستم قفسهای به دلیل وسیع بودن قفسهها، با بروز یک آلودگی کوچک در قسمتی از سالن، سریعاً به همهی قسمتهای سالن گسترش مییابد. سیستم قفسهای، روشی آسان و کمهزینه در پرورش قارچ دکمهای است. در این روش برداشت قارچها از سطح قفسهها راحتتر و سریعتر انجام میگیرد. در مقاله ی انواع قفسه بندی در پرورش قارچ دکمهای راجع به قفسهبندی و انواع آن توضیحات بیشتری خواهیم داد.
امروزه در اکثر سالن های پرورش قارچ دکمه ای در ایران جهت کشت از سیستم قفسه بندی استفاده می شود. در مقالهی انواع روشهای کشت قارچ دکمهای مطرح شد که یکی از روش های کشت قارچ، قفسه بندی است ولی در این مقاله به طور کامل درباره ی قفسه بندی و نکات مربوط به آن توضیح می دهیم.
درحالیکه تولیدکننده قارچ خوشحال است از اینکه محصولی را تولید میکند که باعث افزایش سلامتی جامعه است ولی اندکی سهلانگاری در قفسهبندی سالن پرورش میتواند باعث تلفات جبرانناپذیری شود، مخصوصاً که پرورش قارچ در کشور ما مکانیزه نیست و حضور کارگران و رفتوآمد آنها در راهرو سالن زیاد و اجتنابناپذیر است.
قفسهبندی مزایای زیادی دارد که بر معایب آن می توان چشم پوشی کرد. استفاده از فضا و یا افزایش سطح زیر کشت را میتوان دلیل عمده قفسهبندی در سالنهای پرورش قارچ دانست، بهطوریکه در یک سالن با ۱۰۰ مترمربع زیربنا با احتساب راهروهای دسترسی میتوان تا ۳۰۰ مترمربع سطح زیر کشت ایجاد کرد که در غیر این صورت این میزان به یکپنجم تا یکششم کاهش مییافت.
البته استفاده از فضا خطرات و مشکلات خود را دارد مانند کار در ارتفاع که هم از جهت حمل کمپوست و خاک و هم از جهت خطر سقوط کارگر از ارتفاع، تهدیدآمیز است.
قفسهبندی قسمت عمدهای از هزینههای طراحی و ساخت سالن پرورش را تشکیل میدهد و عدم توجه و طراحی صحیح آن، هزینه سنگینی را از جهت جانی و مالی به عهده کارفرما میگذارد. این طراحی بایستی در طرح و نقشه اولیه سالن لحاظ شود. در حال حاضر بین ۲۰% تا ۳۰% هزینه ثابت احداث سالن پرورش قارچ دکمهای را، قفسهبندی تشکیل میدهد و عدم دقت در طراحی و انتخاب و ساخت قفسه از نظر مالی نیز هزینه سنگین و مجددی را بر عهده کارفرما میگذارد.
چون قفسهها بعد از طراحی و ساخت دیگر امکان چندانی برای بهسازی و طراحی مجدد ندارند و طراحی و ساخت مجدد آن مستلزم هزینه بسیار زیادی است. پس هر تصمیمی در این خصوص باید قبل از طراحی گرفته شود.
در مورد قفسهبندیها بههیچعنوان خساست به خرج ندهید و در این مورد صرفهجو نباشید؛ زیرا بعد از طراحی و ساخت دیگر امکان طراحی مجدد ندارید و ساخت مجدد آن هزینه ی زیادی را بر شما تحمیل می کند.
۴- ابعاد قفسهها:
استفاده از عرض ۱۴۰ سانتیمتر با توجه به سایز بلوکها و ۱۶۰ سانتیمتر در کشور ما مرسوم است که با سایز ۱۴۰ سانتیمتر، کار کارگر داخل سالن راحتتر است ولی اغلب از سایز ۱۶۰ سانتی متر جهت افزایش سطح زیر کشت استفاده میکنند. البته با توجه به وضعیت عرض سالن و محدودیتهای هر محل باید جداگانه طراحی شود.
فاصله بین طبقات ۶۵ تا ۷۰ سانتیمتر مناسب است که کار کارگران راحتتر باشد و اختلاف حدود ۲۰ سانتیمتر طبقه اول از کف سالن جهت شستوشو و نظافت در پایان هر مرحله کاری، لازم است.
راهروهای کناری و وسط و عرض قفسهبندی به عرض سالن و نوع طراحی اولیه بستگی دارد ولی در هر صورت باید عرض قفسه به شکلی بهینه انتخاب شود که حداکثر سطح زیر کشت را بدهد و از یک طرف بر اساس بلوک ۶۰ ×۴۰ طراحی شوند (چرا در کشور ما تقریباً تمام تولیدکنندگان کمپوست، ابعاد بلوک تولیدی یکسانی دارند) از طرف دیگر راهروهای دسترسی هم از جهت دسترسی کارگری و جابه جا نمودن تجهیزات و جابهجایی بار چیده شده باید طراحی شود و هم بهگونهای که گردش هوا از کنار به وسط را دچار اختلال نکند.
در این نوع قفسه ها از سازه بتونی استفاده میشود و مربوط به دهه ۷۰ است، ولی دیگر منسوخ شده است.
در این نوع قفسهها از چوب در کف قفسه استفاده میشد که هم نظافت سالن را سخت میکرد و هم باعث آلودگی زیادی میشد و در ضمن حجم زیادی را نیز اشغال میکرد بهطوریکه لازم بود برای هر قفسه روشنایی مجزایی در نظر گرفت، چون سایز زیادی داشت. البته استحکام خوبی داشت اما امکان نصب هیچ سازهای در آن وجود نداشت.
این نوع قفسه از پروفیل ساختمانی مثل بتنی و میلگرد ساخته و با جوش به هم متصل و با ضدزنگ و رنگ پوشش داده میشوند.
عیب بزرگ این نوع قفسهبندی، ضعیف بودن در مقابل تنشها (به علت نوع متریال بهکار رفته در آن) و پوسیدگی شدید بوده و این نوع قفسهبندی نیز کمتر دیده میشود و توصیه نمی گردد.
http://asametal.ru/pic/profil01.jpg :منبع
در این نوع سازه به علت شکل دادن فلزات، قابلیت تحمل فشار بیشتری را دارد و نوع گالوانیزه آن به خاطر پوشش، خطر پوسیدگی کمتری دارد.
http://fsas.ir/upload/product/aaaad.jpg :منبع
البته اگر از جوش برای اتصالات استفاده شود، به علت اینکه پوشش گالوانیزه در محل جوش باید سوزانده شود، دقیقه از همین نقاط خوردگی و پوسیدگی اتفاق میافتد. در حال حاضر رایجترین نوع سازه در کشور ما است.
قیمت این نوع قفسهبندی برای یک سالن ۳۰۰ مترمربع سطح زیر کشت، در زمان تهیه یا این مقاله با احتساب کف، حدود ۲۰ میلیون تومان است که در مقایسه با روشهای دیگر بهصرفهتر است.
اگر از این روش برای قفسهبندی سالن خود استفاده میکنید:
در این نوع سازه هزینه نسبتاً مناسب نسبت به روشهای دیگر، استقامت و مقاومت نسبت به روشهای قبلی به علت نوع سازه و همچنین شکلپذیری از مزایای این روش است.
عدم امکان نصب تجهیزات و شروع پوسیدگی از محل جوشها از معایب آن است، (به این علت که سازه گرد است، امکان جوش سخت است. درعینحال به خاطر اینکه پوشش گالوانیزه از بین میرود، پوسیدگی نیز از همان نقطه شروع میشود)، بهتر است که برای کف از سیم گالوانیزه ۲ یا ۲/۵ گرم استفاده شود و به شکلی محکم پیچانده شود (از دو طرف در جهت مخالف) که سیمها در اثر فشار باز نشود.
به علت گرد بودن مقطع لولهها در محل جوش سطح تماس کمی باهم خواهند داشت و برای همین ابتدا و انتهای لولهها را با پرس و یا پتک فشرده میکنند تا سطح تماس در ابتدا و انتهای لوله زیادتر شود.
از پروفیل صنعتی ساخته میشود و در فرایندی گالوانیزه گرم میشود و پس از حمل به داخل سالن با پیچ و مهره گالوانیزه به هم متصل میشود. مزیت آن امکان نصب و جابهجایی قفسهها است و درصورتیکه درست طراحی شود امکان نصب تجهیزات روی قفسهبندی وجود دارد. ولی این قفسهبندی قیمت بالاتری نسبت به سایرین دارد.
http://www.ironsama-co.com :منبع
به شکل منبر مانند از جنس لوله ساخته میشود که هم سبک باشد و هم از چرخهای روان جهت حرکت در راهروها استفاده شود که با توجه به ارتفاع هر طبقه و دسترسی کارگر طراحی میشود که باید سعی شود به شکلی ساخته شود که با تکانهای معمولی اصطلاحاً فرار نکند و زیر پای اپراتور را خالی نکند یا به قفسهها مهار شود.
امکان جابهجا کردن آنها از یک سالن به سالن دیگر امکان انتقال آلودگی را افزایش میدهد، پس بهتر است برای هر سالن یک عدد از آن را ساخت و در طراحی راهرو باید نحوه حرکت و ورود و خروج و چرخش این تجهیزات در سالن در نظر گرفته شود که بتوان بهراحتی آنها را وارد کرد مخصوصاً گوشههای سالن راهروی کناری.
نوعی از سازه فلزی از جنس لوله یا پروفیل که روی قفسهبندی سوار میشود و روی یک ریل در حرکت است و بار چیده شده، ظروف خاکدهی و… از روی این ریلها جابهجا میشوند. در این روش کارگر احساس امنیت بیشتری میکند چون به قفسهبندی متصل است.
در این روش ریلی در کار نمیباشد بلکه بین طبقه ۳ و ۴ یک سری لوله و یا پروفیل دیگر طراحی میشود.
این کف نباید کاملاً پر باشد تا جلوی گردش هوا گرفته نشود. ایراد آن جابهجایی و مشکلات در تخلیه سالن است. در این روش دسترسی به بعضی طبقات کمی سختتر است چون یک ردیف بیشتر طراحی نمیشود، نسبت به نوع منبری که میتوان پلههای مختلف ساخت تا دسترسی به هر طبقه امکانپذیر شود. ولی در عین حال ایمنی خیلی خوبی وجود دارد و نسبت به روشهای دیگر اپراتور روی آناحساس راحتی بیشتری میکند.
من نیز این تجربه را داشتم و در کنار سالن های پرورش قارچ دکمه ای، کمپوست مورد نیاز خود را به روش سنتی تولید می کردیم. ولی در این حین مشکلات زیادی داشتیم که این مشکلات همگی از دلایل تعطیل شدن واحد کمپوست سازی سنتی ما و تبدیل آن به کارخانه کمپوست سازی صنعتی بود. اکنون تقریباً تمامی یا اکثر واحدهای کمپوست سازی سنتی تعطیلشدهاند یا اینکه به واحدهای صنعتی بزرگی تبدیل شدهاند و اما چند سؤال …
در این مدت چه اتفاقی افتاد که واحدهای سنتی به این نقطه رسیدند؟
آیا چنین سرنوشتی در انتظار واحدهای تولیدی بذر کارخانجات هم هست؟
و تخصص تولید بذر در مقیاس بزرگ و صنعتی از تولید کمپوست جدا خواهد شد؟
ایده جداکردن واحدهای تولیدی مختلف (کمپوست فاز ۱ و ۲ و بذر و پرورش) از کشورهای صاحب نام این رشته مثل هلند گرفته شده است و در واحدهایی که هر دو واحد (سالنهای پرورش قارچ دکمه ای و سایت کمپوست سازی) را دارند، عملاً این جداسازی را هم از نظر جغرافیایی و مکانی و هم از جهت تیم مدیریت انجام دادهاند (به این معنی که هر دو واحد از هم فاصله زیادی دارند، هر واحد دارای متخصصین و کارشناسان و سیستم مدیریت مربوط به خود است) و نتایج، قابل قیاس با روش قبل نمیباشد. مهم ترین علت تعطیلی واحدهای کمپوست سازی سنتی را باید در اقتصادی نبودن به دلیل عملکرد پایین نسبت به روش صنعتی دانست. به علت کیفیت پایین کمپوست سنتی، متوسط عملکرد محصول قارچ این روش نسبت به صنعتی خیلی پایینتر بود (۱۷-۱۴ درصد وزنی) که به دلایل زیر می باشد:
۱- کلش در مدت کوتاهی باید خیسانده میشد زمان آبیاری (سه تا پنج روز) در سیستم سنتی به علت انجام در فضای باز از یک طرف یکنواختی نداشت و همانطور تابع شرایط آب وهوا بود تا جایی که در زمستان در مناطقی از کشور ممکن بود آب یخ بزند و در تابستان دائماً تبخیر میشد و از طرف دیگر فرایند آبیاری را بهشدت طولانی میکرد و بدین معنی بود که منابع کربن و ازته کلش، در طی زمان از دست میرفت و کلش قبل از ورود به فاز اول کمپوست بخشی از منابع خود را از دست میداد. پس غیریکنواختی از همان ابتدا، کیفیت کمپوست را پایین میآورد درحالیکه در روشهای صنعتی چه به روش غرقاب یا خیساندن در هر فضای بسته دیگری زمان خیلی کوتاهتر و کیفیت بهتر است.
۲- تولید کمپوست سنتی (قالب و هوادهی و کپه و…) در هوای آزاد و حداکثر زیر سوله انجام میشد که بهشدت تحت تأثیر هوای محیط بود. در هوای سرد تا عمق زیادی از توده کمپوست، دماپایین بود و در هوای گرم قسمت اعظم از سطح کمپوست خشک میشد. درحالیکه دمای قالب بایستی به حدود ۸۰ درجه سانتی گراد برسد و قسمت اعظم کمپوست در هر مرحله این دما را تجربه نمیکرد ولی در بونکرها به علت بسته بودن اطراف کمپوست و تحت کنترل بودن شرایط کمپوست، اینگونه نیست.
۳– به علت اینکه جریان گردش هوا در روش سنتی تابع شرایط محیطی بود زمان زیادی صرف میشد تا اولاً دمای کمپوست با جریان طبیعی هوا افزایش یابد دوما به همه قسمتهای قالب و کمپوست هوای لازم نمیرسید و تخمیرهای بیهوازی زیادی داشتیم (که نقش مهمی در کیفیت کمپوست داشتند) درحالیکه در روش صنعتی هوای مورد نیاز توسط هواسازهای مخصوص به داخل کمپوست با فشار و دبی و زمان قابل تنظیم اندازهگیری و شارژ می شود که میزان تخمیرهای بیهوازی را فوقالعاده کاهش میدهد.
۴- سخت بودن کار: تولید کمپوست در روش سنتی بهشدت به نیروی انسانی وابسته بود و کاری طاقتفرسا محسوب میشد، در شرایط آلودگی و بوی نامطبوع شدید، جابهجایی روزانه ۵۰ تن کمپوست از پرتاب آن تا ارتفاع ۲/۲۰ سانتیمتری و پر کردن تونل تا ارتفاع ۳ متری (برای ۴ نفر در روز) کار را سخت میکرد و خستگی کارگران روی کیفیت کمپوست به شدت تأثیر می گذاشت. من با شش سال سابقه تولید کمپوست سنتی به علت سخت بودن کار، دائماً با کارگران مربوطه بحث داشتیم.
۵– شخصاً برای تولید ۶۰۰۰ تن کمپوست در سال حدود ۱۸ نفر کارگر لازم داشتم درحالیکه این تعداد کارگر در حال حاضر برای ۶۰۰۰۰ تن کمپوست به روش صنعتی هم نیاز نمیباشد.
۶- زمانی تصور میشد که به علت کاهش سطح به حجم کمپوست کیسهای نسبت به بلوک عملکرد پایینی دارد، درحالیکه تلاش برای تولید کمپوست بستری از کمپوست سنتی تأثیر چندانی در عملکرد نداشت و عملکرد بیشتر از آنکه به نوع بستهبندی کمپوست بستگی داشته باشد به پروسه تولید کمپوست وابسته است.
۷- طولانی بودن مراحل تولید کمپوست در روش سنتی از آبیاری گرفته تا پایان فاز ۱ باعث میشود که مواد غذای آلی در حین فرایند اکسید شوند و به هوا بروند و در نهایت عملکرد کمپوست پایین بیاید.
۸- تلاشهای زیادی صورت گرفت که تولید کمی مکانیزهتر شود. وقتیکه برای میکس و قالب زدن از ماشینآلات مخصوص استفاده شد و واحدهایی در کشور بودند که فاز اول را با دستگاههایی (Tillot, Traymaster) از کشورهای اروپایی وارد کرده و تا حدودی مکانیزه شده بودند که نتایج عملکرد کمی بهبود پیدا کرد. و لیکن باز عملکردها پایین بود بهطوریکه همان واحدها هم مجبور شدند از سیستم بونکر استفاده کنند.
۹- در سیر تکامل فرایندهای کمپوست سازی طی پانزده سال گذشته عمده تغییرات در قسمت فاز اول صورت گرفت و در فاز دوم کمپوست سازی خیلی تغییرات نداشتیم چون تولید یک کمپوست خوب فوقالعاده به نحوه کار در فاز اول بستگی دارد.
در کنار همه مزایایی که تولید کمپوست سازی صنعتی دارد، معایبی هم دارد:
تولید کمپوست نیاز به تخصص و تجربه زیادی دارد که نمیتوان از راه آزمایش و خطا به آن دست پیدا کرد. هزینههای تولید یک کمپوست نامرغوب فوقالعاده بالاست و تیم تخصصی خود را میطلبد که باید از تیم تولید پرورش جدا باشند. تجربه کردن تولید کمپوست و قارچ با یک تیم کاملاً اشتباه است و در حال حاضر واحدهایی که پرورش وکمپوست سازی دارند، عملاً این جداسازی را انجام دادهاند و دو تیم مدیریت، هر واحد را به عهده دارند. این باعث میشود که هر تیم تخصص مورد نیاز خود را کسب کند و آن را به کار بندد و وقت و انرژی خود را صرف کسب آموزش تخصصی کند و کار قطعاً بهتر خواهد شد.
تولید کمپوست به روش صنعتی با وجود تمام ویژگیهای مثبت نیاز به سرمایهگذاری زیاد و سنگین و ماشینآلات زیادی دارد که راهاندازی و ساخت آن برای واحدهای کوچک و کمتر از ۲۰ تا ۳۰ هزار تن در سال با توجه به سرمایهگذاری لازم شاید صرفه اقتصادی لازم نداشته باش